Hersenspinsels van Zélia

Donkere wolk boven mijn hoofd

Donkere wolk hangt boven mijn hoofd. Mijn psycholoog kijkt mij aan en vraagt: waar word jij blij van? Los van je familie en vrienden. Ik denk na. Voor mijn gevoel denk ik er te lang over na maar ik weet het antwoord al. Al heel lang. Ik word blij van buiten zijn. Van wandelen en van hardlopen. Oké, eerder van hardlopen dan van wandelen mits ik een leuke podcast op heb staan. Mijn psycholoog kijkt mij aan en lacht: wat weerhoudt jou om iets te doen wat je leuk vind? Ik kijk haar aan en het enige wat ik denk is die donkere wolk in mijn hoofd. Die houdt mij tegen.

Wandelen werkt therapeutisch. Sommige mensen krijg het voor elkaar om echt hun hoofd te legen. Wanneer ik wandel heb ik het gevoel dat mijn hoofd juist voller raakt. Ik ben ook niet het type mens dat s’avonds gaat slapen, hoofd op de kussen legt en weg is. Wanneer de stilte om mij heen is, ga ik nadenken. Ga ik piekeren. Dan sta ik aan, mijn hoofd gaat aan.

Toen ik in mijn vorige leven nog aan hardlopen deed kon ik dat beter aan. Ik leerde te luisteren naar mijn omgeving, naar de muziek of naar netflix series (niet bevorderend voor je batterij want ja, je kon niks zien omdat de telefoon in je zak was maar het beeld bleef wel doorgaan op je telefoon). Ik kon weliswaar nog steeds niet alleen mijn hoofd op de kussen leggen en in slaap vallen maar ik kon mijn gedachten verdringen. Weg stoppen.

Momenteel zit ik in een pittige periode. Met mijn man en kinderen gaat het goed. Heel goed maar met mij niet zo. Nou ja gewoon k u t. Vorig jaar heb ik EMDR therapie (kort traject) gekregen ivm de bevalling van mijn zoontje en tijdens die gesprekken werd het al snel duidelijker dat ik met meer in mijn hoofd zat. Ik wist dat het er was maar ik gooide continue die laden weer dicht. Maar het werd tijd om die laden te gaan openen en ze te gaan rangschikken. Na mijn kort traject kwam ik op de wachtlijst te staan voor een langdurig traject EMDR therapie. Na goede gesprekken met mijn psycholoog werd het al snel duidelijk: Ik heb PTSS.

Alsof ik een stempel op mijn hoofd kreeg maar ergens wist ik dit wel. Ik veegde alleen die stempel continue weg. Maar sinds vorig jaar triggerde er zoveel, kreeg ik steeds meer paniekaanvallen en ik wist toen al: na jaren lang weg te hebben verstopt, de laden dicht te hebben getaped zijn de tapes te oud en houdt het de laden niet meer vast. Ik moet het nu allemaal gaan verwerken. Voor mezelf, voor mijn familie en voor mijn vrienden.

Waarom ik precies PTSS heb, dat ga ik niet vertellen. Ja ik schaam me er voor maar wat ik nu al wel geleerd heb, is dat het niet mijn schuld is. Ik wil het niet verbergen maar dit is iets zo prive dat ik het “gewoon” binnen mijn eigen kringen hou. En om heel eerlijk te zijn, die kring bestaat uit maar één hand vol mensen en dat zijn alleen maar familie. Misschien dat als het achter de rug is, ik meer durf te vertellen. Aan mijn beste vrienden maar het is nu nog te gevoelig.

Ik kijk mijn psycholoog aan en ik begin hard te huilen. Beetje zo’n ugly cry. En snikkend, als een meisje die een snoepje wil maar niet krijgt, roep ik dat ik wil hardlopen. Maar dat ik niet durf. Omdat ik bang ben dat ik mijn emoties niet aan kan. Mijn gedachtens niet aan zal kunnen tijdens het hardlopen. Die donkere wolk boven mijn hoofd kan ik niet ontwijken. Ik wil doorpraten maar ze onderbreekt mij en zegt: laat het los en vertrouw op je emoties en gedachten. Ze zijn er om het te verwerken. Uit het en je zal zien dat het je verlicht omdat je weer iets doet wat je leuk vindt: wandelen of hardlopen.

Laat het los en laat het gaan. Ik kijk haar aan en met tranen over mijn wangen knik ik. Nog even zonder antwoord maar die wolk is alweer iets lichter van kleur.

Ironisch, ik schreef deze blog eerder en wilde ik hem vandaag plaatsen, is er juist vandaag een storm over Nederland aan het razen.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Maaike 31 januari 2022 at 13:34

    Hopelijk blaast die storm ook wat grijs van je wolk weg..

  • Reply Barbara 31 januari 2022 at 13:41

    Wat heftig voor je. Dikke knuffel!

  • Reply Margaretha 31 januari 2022 at 14:59

    Ach Zelia, wat vreselijk! Heel veel sterkte en zonnestralen!

  • Reply Samantha 31 januari 2022 at 19:29

    Vreselijk dit!!😔
    Maar alles op zijn tijdt.
    Heel sterkte en ga genieten van het buiten zijn❤

  • Reply Miranda 31 januari 2022 at 20:15

    Heel mooi opgeschreven!
    Sterkte en hopelijk mogen die donkere wolken stukje bij beetje steeds een beetje meer verdwijnen.

  • Reply She 18 maart 2022 at 23:38

    Beste Zelia,

    Heb jaren terug ontzettend van al je hardloopcontent genoten en er energie uit geput. Nog bedankt daarvoor.

    Misschien is wandelen het niet voor je omdat je het te veel als niet-hardlopen beschouwd. Koop een step! Je bent een sportieve meid en steppen is zo leuk en actief dat je denk ik al je gedachten op die manier los kan laten.

  • Leave a Reply