Hersenspinsels van Zélia

Zijn het smoesjes?

Vol enthousiasme ging ik bijna 2 maanden geleden weer twee keer sporten in de week. Ik zat er lekker in, ik wilde weer en toen. Toen kwamen de smoesjes. Zijn het smoesjes? Ik weet het niet. Ik weet wel dat er op een gegeven moment veel gaande was. Thuis kreeg de helft dat bekende virus. Ik werkte als een malle en onderhield het gezin en we kregen een volkstuin toegewezen. Tussendoor loop ik nog eens therapie die op dat moment vrij heftig waren. Dus zijn het smoesjes dat ik niet meer gelopen heb of überhaupt gesport?

Ben ik lui?

Waarom lukt het gewoon niet. Ben ik nou echt zo zwak? Ben ik lui? Nou lui, nee. Ik noem mezelf niet lui. Nu we een bakfiets hebben, fiets ik zoveel meer en ik werk 3-4 dagen in een interieurwinkel waar ik adviezen geef en continue aan het lopen ben en boeken aan het tillen zijn die zwaarder zijn dan mijn kinderen. Daarnaast werk ik nog voor mezelf als interieurontwerper bij StudioZL. Oh en we hebben nu 110m2 aan grond om een moestuin erop te bouwen. Dus lui? Nee.

Wat houdt mij tegen dan?

Makkelijk zou zijn als ik zeg: tijd. Want ja, je kan niet alles willen en kunnen doen. We hebben maar 24 uur op een dag. Er moet gewerkt worden, gezin onderhouden worden enz. En je zit natuurlijk verbonden aan bepaalde tijden zoals schooltijd. En niet te vergeten dat er een nog in de luiers zit die niet elke dag naar school gaat. Maar als ik zie hoe andere het doen. Hoe dan? Nachtdiensten, 12 uur werken en ook nog eens kinderen hebben. Zit er bij iedereen wel meer dan 24 uur in de klok is ie bij mij blijven hangen? Heb ik iets te veel zomertijden ingeleverd? Wat houdt mij tegen om niet te gaan?

Niks

Net als meten is weten, is plannen is vooruitzien. Probleem is, (zie, zoek ik nu weer smoesjes?) ik kan plannen als de beste. Mooie lijsten maken, alles opschrijven maar het doen? Ho maar. En waarom. Omdat ik geen doel heb. Niks, nada. Ja, ik heb wel een doel alsin: beter in mijn vel, weer hardlopen, weer ooit een wedstrijd doen maar dat zijn zo grote doelen dat ik dan niet in gaten heb hoe ik daar heen moet komen om het te bereiken. Zoals mijn therapeut zei: kleine doelen stellen. Wil je gaan hardlopen? Kleine stukjes wandelen. Maar mijn probleem zit het weer in: vol gaan of niks. Ik maak het me zelf ook zo moeilijk eigenlijk.

Een beetje jaloers

Ik ben geen jaloers typje. Ik gun dingen eerder dan misgun. Maar als ik verdorie als die hardlopers zie die heerlijk aan het hardlopen zijn, op een tempo wat voor hun comfortabel is (wat voor mij hartslag 200 is en hijgend en doodgaand is), dan denk ik wel: POTJANDORIE. Ik wil dit ook. Tja, en wat kan je daaraan doen? Stoppen met smoesjes, workouts inplannen en gaan.

Donderdag heb ik weer een lesje bij Only She. En dat hardlopen? Dat komt er wel. Kijk maar naar buiten.

A bientôt

Zélia 

Previous Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Jasmijn 25 april 2022 at 16:10

    Heel herkenbaar. Vooral dat plannen. Eeuwige lijstjes en programma’s maken en dan toch niet kunnen opvolgen en dan weer teleurgesteld raken.

  • Reply Anke 25 april 2022 at 16:11

    Stel een klein haalbaar doel: zoek een 5 of 10 kilometer wedstrijd uit in de buurt begin augustus. Als de zonnebloemen in de moestuin uitkomen. Maak een haalbaar schema met 2 of 3 keer in de week eventjes hardlopen, of beter: laat iemand een schema voor je maken. Denk niet aan een marathon of dat je ooit een marathon liep, maar bedenk dat je het voorbeeld geeft voor je kinderen; hier en nu houden. Laat ze een keer meefietsen en zorg dat jouw doel, net als de moestuin en de schoolplanning, van het hele gezin is. Jij komt er wel, aan doorzettingsvermogen geen gebrek! Maar neem tijd voor jezelf en deel je succes samen, dan kun je ver komen. Ze kunnen toch niet vroeg genoeg leren hoe ze je moeten aanmoedigen?!

  • Leave a Reply